ِسروده های زرتشت

The show must go on

kazzablanka — Sat, 17 May 2008 12:49:18 GMT

زندگي شباهت احمقانه اي با يك وبلاگ دارد.

گاهي آن را تيره و تاريك مينويسي، گاهي آنرا مضحك و ابلهانه

گاهي شكوهمند و مغرور.

اين وبلاگ طولاني و هميشه تارك من بود . تو آنرا مضحك پنداشتي

اين وبلاگ كوتاه و هميشه مضحك من بود . تو آنرا تاريكش پنداشتي.

تلخ يا مضحك

شكوهمند يا بي فروغ

بيشتر از پانزده هزار نفر در اين دو سال از وبلاگم ديدن كرده اند.

اين وبلاگ من است و اين زندگي من است

خواهي اگر، بران و بدان بخند وبرو

خواهي اگر، بران و بدان گريه كن و بمان

هر صبح سرد زمستان و هر صبح داغ تابستان خورشيد نفرت انگيز وبلاگ زندگي–ام را به روز كرده است

واين جبر جابرانهء بي زوال، مگر نه آنكه با مرگ پايان خواهد پذيرفت ؟

پس بشتابيد كه ديگر ؛كركره ء وبلاگ را پايين كشيده ام.

امشب زير نور ماه وبلاگم را خواهم كشت.

بشنو و باور نكن

بشنو و ....

_____________________________________________________

Empty spaces - what are we living for
Abandoned places - I guess we know the score
On and on, does anybody know what we are looking for...
Another hero, another mindless crime
Behind the curtain, in the pantomime
Hold the line, does anybody want to take it anymore
The show must go on
The show must go on, yeah
Inside my heart is breaking
My make-up may be flaking
But my smile still stays on
Whatever happens, I'll leave it all to chance
Another heartache, another failed romance
On and on, does anybody know what we are living for ?
I guess I'm learning
I must be warmer now
I'll soon be turning
Round the corner now
Outside the dawn is breaking
But inside in the dark I'm aching to be free
The show must go on
The show must go on, yeah
Ooh, inside my heart is breaking
My make-up may be flaking
But my smile still stays on
Yeah
My soul is painted like the wings of butterflies
Fairytales of yesterday will grow but never die
I can fly - my friends
The show must go on yeah
The show must go on
I'll face it with a grin
I'm never giving in
On - with the show
Ooh, I'll top the bill, I'll overkill
I have to find the will to carry on
On with the show
On with the show
The show - the show must go on,Go on, go on, go on, go on, go on

ضربت نهايي (قسمت اول)

kazzablanka — Sun, 13 Apr 2008 19:29:18 GMT

فصل اول

مادر راستش را بگو !

چرا حسين شهيد شد؟

آيا دليل مرگ پدر هم همان بود؟

راستش را بگو !

هشت سال جنگيده

! چرا هشت سال جنگيده ايم ؟

سر درد دارم مادر

هنوز هم نفهميده ام

چرا پدر رفت و ازان چند پاره عكس ماند و مشتي افتخار

چرا پدر مرده است ؟

آيا او هم شهيد شده است

آه محمود! محمود! محمود! ما چه كرده ايم

چه بر سر ايران آورده ايم

محمود به من بگو چه بر سر روياي پس از جنگ آمده است !

چه بر سر روياي پس از انقلاب آورده ايم

آياي بايد داد بكشيم و افتخارات خود را فرياد بزنيم؟

آيا بايد جيغ بكشيم

آه محمود،محمود ما چه كرده ايم؟

*****************************************

فصل دوم

زن در آستان در ايستاده بود

لبخند مصنوعي اش نقابي بود براي پوشاندن

پوشانيدن عذابي نفرت انگيز درست در ميان سينه اش

بغض دردناك خود باختگي

شوهرم را در ميانه هاي جنگ از دست داده ام

و حالا براي سير كردن فرزندانش

در خيابانهاي تهران

حاجي بازاريهاي فاسد را تور ميكنم

تا پنهان از چشم همسران قانوني خويش

صيغه ام كنند !

و هنوز هم شب ها پيش از خواب

چشمان خيسم را پاك ميكنم و با خود ميگويم اين كار كاملاً شرعيست.

نه! من خود فروشي نكرده ام

*****************************************

فصل سوم

مردم بي روح و دينداري عهده دار ما شده اند

مردم كثيف دينداري عهده دارمان شده اند

به ما آموخته اند چگونه احساس كنيم همه چيز خوب است،حتي آن لحظه كه هيچ چيز خوب نيست

آري سالها در سريال هاي شبانه شان به ما آموخته اند كه هميشه از ما بدبخت تر هم پيدا خواهد شد

فلذا ما نبايد فكر كنيم كه بدبختيم.

بايد همه را به حساب حكمت خدا بگذاريم

به ما آموخته اند همه چيز را بر گردن خدا بياندازيم

به ما آموخته اند كه هر كه بيشتر درد بكشد به خدا نزديك تر است!

و خودشان

ها ها ها ها

در برجهاي برافراشتهء شمال شهر

كباب ميخورند و ترياك ميشوند و با زنانشان همبستر ميشوندو به ريش ما ميخندند

آري آري آري

مردم كثيف و به ظاهر دينداري بر ما حكمفرما شده اند

*****************************************

فصل چهارم

وقتي كه تو مجبوري در اجتماع زندگي كني

تو را وادار ميكنند كه به روز باشي

مي خواهي روي پاهايت بايستي

مي خواهي فرد قابل احترامي باشي

ميخواهي ماشين بي ام دابل يو داشته باشي

گوشي ان نود و شش

ميخواهي،ميخواهي،ميخواهي ....

چگونه بايد دخل وخرجت را جور كني

بياموز، خوب بياموز

ديگران را عصباني كن

آنها را غمگين كن

آنها را ديندار كن

وادارشان دو را با دو جمع بزنند

و نگذار بيشتر ازين بياموزند

وادارشان سياه بپوشند و بگريند

وادارشان هر شب جمعه در مساجد جمع شوند

به آنها القا كن نمي توانند فكر كنند

و تو بايد كه به جايشان فكر كني

وادارشان كه از تو تقليد كنند

همانند يك گوسپند سفيد تپلي وناز

تو فقط وادارشان

آنها را بخندان

آنها را بگريان

فقيرشان كن

آنقدر كه به نون شب محتاج شوند

وادارشان كه دراز بكشند و بميرند

وادارشان كه بروند روي مين ها و براي دفاع از ارزش هاي تو بميرند

وادارشان تا به زير تانك ها بروند

وادارشان ...

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پ.ن (1) بر اساس نوشته اي از راجر واترز و آلبومي متعلق به پينك فلويد به نام ضربت نهايي

اين مطلب ادامه دارد ....

فيلم نامه اي براي تمام شبهاي سرد زمستان!

kazzablanka — Wed, 05 Mar 2008 08:34:18 GMT

در ميان هندسهء آشفتهء افكارم؛فريادي به گوش ميرسد ،گوش كن :

شب عيد است و من،باز هم ديوانه شده ام.

تنهاي تنها بر صندلي نصفه نيمهء يك ايستگاه اتوبوس نشسته ام

مردمي كه عبور ميكنند به كفشهاي گران قيمت ام مي نگرند.توجهشان جلب ميشود.با نگاه كفشها را تعقيب ميكنند و به صورت ام ميرسند.

در اين حين ديگر نمي توانند بهت ابلهانه شان را پنهان كنند.

صورت ماتم زده ام به كفشهايم نمي آيد!

لعنتي ! چرا مرا اينگونه نگاه ميكني؟

موهاي نا مرتب و صورت نتراشيده و سيگاري در گوشه لب،

چشمانم ماتم دارد.

عمق اندوه نگاهم بدانها سرايت ميكند بي آنكه بدانند چقدر از يكايكشان متنفرم.

سپس بي هيچ ملالي مرا فراموش ميكنند و مي روند.

تلخي بسيار دارم. و مردمان بي حوصله اند!

مثل عقاب پيري در ميدان وليعصر،روي صندلي شكستهء يك ايستگاه اتوبوس،

اينجا تنها نشسته ام و افعال مردمان را تصوير برداري ميكنم.

شايد روزي ازين همه حماقت فيلم بلندي ساختم ؟

شايد سريالي براي تمام شبهاي سرد زمستان!

اينان رمه گاني هستند ويترين پرست

جيبها را از پول انباشته اند و با دو دست آنرا سخت نگاه داشته اند،مبادا هزار ريالشان را باد برد.

همانند كفتار در ويترين مغازه ها به دنبال لاشه اي ميگردند ، ناگهان جلوي ويترين مغازه اي همانند عشاق عهد پارينه سنگي خشكشان ميزند،مبهوت و شيدا به تكه اي پارچهء سوزن خوردهء بي ارزش مينگرند.

نيك ميدانم!آخرين مد سالست و انسانهاي فرهيخته هميشه بايد به روز لباس بپوشند!

كودكي چند اسكاچ در دست دارد.

راه به راه آويزان اين فرهيختگان ميشود بلكه اسكاچي بيشتر بفروشد و پولش را ببرد براي ارباب مفت خورش.

شايد امشب كمتر كتك بخورد!

اليور توئيست قصه ما تنها ميخواهد اسكاچ هايش را بفروشد

او مفهوم ازدحام عيدانه اين فرهيختگان را نمي فهمد.

و آن كفتارهاي فرهيخته ...

يكي با لگد،ديگري با دشنام و آن يكي با بي توجهي،

هركدام طريقي دارند در پراكندن كودكان نافرهيختهء آويزان؟!

آن كودك لباسش تنها تكه پارچه اسيت براي نمردن در اين واپسين روزهاي زمستان، سر زانو هايش سوراخ!

و آن ديگر كودك؛لباسش به قيمت همهء آرزوهاي پدر تنگ دستي است كه شب ها از شرم كودكان گرسنه اش دير به خانه مي آيد.

و چه جالب ؟! سر زانوهاي شلوار چند صد هزار توماني اين كودك هم سوراخ است!

ها ها

و ...

اين سوراخ كجا و آن سوراخ كجا

آن كودك آمده تا اسكاچي بفروشد،در اين واپسين روزهاي زمستان

آن كودك آمده تا لباسي بخرد در اين نخستين روزهاي بهار.

كودكان نيز چون سوراخ هاي سر زانو ميتوانند متفاوت باشند!

مقادير بسيار زيادي ازآن مادهء زرد رنگ و بد بو كه انسان چند باري در روز از خود دفع ميكند بر سر و صورت هاي فرهيخته شان باد.

اي كاش كبريتي داشتم بزرگ.

روشن اش ميكردم و بر زير زندگي هاي نفرت انگيزتان ميگرفتم.

همهء كمبود هاي انسانيتان را با چند اسكناس و به خريدن چند دست لباس پوشانده ايد؟!

آن همه كثافت تهوع بر انگيز درونتان را چه ميكنيد.

آهاي عوضي،اون قيافه مسخ شدهء خاكستري ات رو تو آينه نگاه كن.با يه خروار آرايش و چندين بار عمل جراحي،هنوز هم با مدفوع سگ همسايمان مو نمي زني!

حالم از همه تون به هم ميخورد :

مصرف گرايان بي هنر

كفتاران خوش لباس

و از خودم

كرمي بي ارزش و خوش لباس با توهم فرزانگي

به زودي ديوانه خواهم شد

در آن خيابان لعنتي هيچ كسي فكر نكرد

كودك اسكاچ فروش تنها يك فرق با كودك من دارد :

شبانه هايش را در بستري از پنبه و با شكمي سير نگذرانده است

وگرنه هيچ موجودي در بدو تولدش فرهيخته نيست

او حتي نمي داند روز يعني چه،نوروز يعني چه!

اين روزها تصميم دارم دقيقاً روزهاي آخر سال و خريد هاي آخر سال را كوفتتان كنم.

پرواز

kazzablanka — Sat, 16 Feb 2008 19:57:18 GMT

((مسير تنگ،راه پر كلوخ و كفش ها پاره و ...

هوا بس ناجوانمردانه سرد است.))

کودکِ بي بند وبار درونم مدام بهانه ميگيرد...

مرغان قفس جز به ناله نمي خوانند.

و اين قفس

همچنان از من پر

آخر

خيالم را پياپي به طعنه زدن هاي پر ملال پراكنده اند.

مبادا كه حتي به رويا خوشبختي را ببينم

ترسند مبادا

هواي خيال به تكاپوي نياز بدل شود.

ومن كمر بسته ام

تا روياي خويش زنده نگاه دارم.

اميد؛

چهار ديوار اتاقش را به آويزه هاي سرنگون حقيقت بسيار آزرده است.

اينك منم و سراسر رويا

مي خواهم لطيف و سبك

پرواز كنم.

روح در من جريان دارد و حيات

به فلسفه عشق ميورزم

وبه نقاشي

به طنين بي تكلف ترانه هاي غرب دور،

ضربه هاي پولادين

و پرده هاي زمخت

و در گوشهء ديوانه وار ميزانهايش

نواي وهم انگيز نبوغي پنهان

هنوز هم قهوه ام را تلخ دوست ميدارم

و چهچهه هاي شجريان را

كه در ميان شكوه خيال

رقصان و ماندگار

نقش حيات مي زند

ها؟!

سيگار من پر نيكوتين باد و تلخ

تلخ

همچون شراب سرخ رنگ و گناه كار

((هديه اي اگر مرا داريد،تنهايي مهيج شبهايم را بر هم نزند باري

نصيحتي اگر مرا داريد، خيال شبرو ِ بي پروايم را برهم نزند باري))

زندگي آرامي دارم

اندوه بسيار بوده است ولي

هنوز هم ته خنده اي بر لبانم مرطوب مانده است.

خدارا يك شب در ميان سپاس مي گويم

او راضي است و من به رضاي او رضايتمند

گاه شعلهء عشقي مي آيد و به نزاع ام مي خواند.

لبخند ميزنم و بدان تن نمي دهم.

گاه وسوسهء سفر ديوانه ام ميكند

جيبهايم را خالي ميكنم و كوله بارم را سبك

پرواز ميكنم و بي هيچ راهنما،

رهسپار گردش هاي بي هدف،

گوناگوني حيات را محك ميزنم

روح من ؟!

برافراشته چون سپيدار ولي

ناپايدار چون باد است.

هرگز بدين خاك سرد

بدين گورستان آرزو

ريشه نداشته ام

اين شرح حال من است

پرواز

،پرواز

با خاطراتم به خواب ميروم و

با رويا هايم بيدار ميشوم

پرواز ميكنم ...

به توهمي ماند

نه دود دارد و نه سرگيجه

پرواز است

چشمان خاكستري اش

kazzablanka — Wed, 13 Feb 2008 20:34:18 GMT

می خندید و به آسمانم می برد.

می گریست و چشمانم از اندوه کودکانه اش دیوانه وار فریاد می کشید.

می خندید و من بی اختیار می خندیدم

می گریست و من بی اختیار می گریستم.

لبانش به تازه گی خاک باران زده بود

و چشمانش خاكستري اش مفهوم بودن ام.

و دستانش.

آخ دستانش چه مهربان بود و لطيف.

گاه به آغوش تشنه ام پناه مي جست

و گاه ازآن شيطنت آميز و كودكانه مي گريخت.

زير باران يافته بودمش.

و روزي

زير باران براي هميشه از دستش دادم.

او خوابيد و لبخند بر لب داشت آنروز كه براي هميشه خوابيد.

گريه ميكنم.

در اين ماتم هنوز هم عميق و فزاينده مي گريم.

گويا هر چه بيشتر مي گذرد كمتر فراموش اش مي كنم.

سالهاست كه بعد از رفتنش معناي عشقي ديگر را درك نكرده ام.

سالروز وفات اش است و من ...

گريه ام ديگر كفايت اين داغ را ندارد.

سه سال گذشت

سه سال

اي كاش من هم همان روز مرده بودم.

اي كاش ...

kazzablanka — Sat, 09 Feb 2008 09:26:31 GMT

زهرهء نواختن اش بر رگ هايم را دارم.

نه وصيتي و نه هراسي است.اين گره پولادين با لبه هاي تيزش چه بسيار رگها كه دريده است

بوسه اي كافيست

بوسه اي.

آخ اگر ميدانستي چقدر دوست دارم لبان نوك تيزش به بوسه اي پر خون ازين بار بي معنايي كه سالهاست بر دوش دارم رهايم كند.

چقدر طول كشيد تا به يك چهارده ساله دخترك مهتاب نديده بفهمانم كه در شبانگاه زندگي من ستاره ها يك روز ~~بي هيچ وصيتنامه اي~~ خاموش خواهند شد.

چقدر طول كشيد تا به يك دختر بچه بفهمانم كه در زندگي من به دنبال نگاره اي از اميدواري هايش و آرزو هايش نگردد.

او مرا رها نكرد . و غرور شكسته اش را نامهربانه بر تقصير هاي تلخ مزاجي ام منسوب كرد.

او مرا دراين واپسين ثانيه هاي عمر اگر تكيه گاهي نبود.نقش بازپرس جهنم را به خوبي ايفا كرد.

مدام محكوم بودم.مدام محكوم بودم و اينك ...

سخت متقاعد شده ام كه حاصل همه عمر ام جز به رنجاندن چند كودك و شكستن چند دل و پايمال كردن چند غرور بيش نبوده است.

خفه قان ميگيريم.

چرا كه اين قلم آنقدر گنگ و سخت مينويسد كه جز خود اميد هيچ كس نمي تواند بفهمد.

نوشته هاي من

عكس هاي من

نقاشي هاي من

همه تصويري بودند از درون نا آرامم

از ابتدا توقع ابلهانه اي بود كه مردم غرورشان را ول كنند و مفاهيم تاريك مرا بچسبند.

اين تيغ كار خود را خواهد كرد.

اولين شب آرامش من، بي هيچ بازخواست دوباره اي، بي هيچ محكوميتي و هيچ مدافعه اي.

خواب خواهم بود.

آنجا كه ديگر دردي نيست

آنجا كه هيچ دردي نيست.

آنجا كه دختركانش بي حوصلگي هايم را درك ميكنند.

آنجا كه دروغي نيست و تلخي نقش بازي كردن و ...

سرگرداني در جهنم را به من ببخشاييد

من هم افق هاي سبز بهشت را بر شما خواهم بخشيد.

دردمندي من ديگر آذين بندي وبلاگي نخواهد بود.

تنهايي من ديگر سروده ء دختر پسندي نخواهد بود

آخرين تقلا را در به اشك برانگيختن دختركان جوان به پايان ميرسانم.

اميدوارم هيچ گاه زهره نواختن نداشته باشي.

ترس از مرگ نعمتيست براي همهء آنانكه سرود زندگيشان پر از ابر است و سوال

و من ازين نعمت نيز چون همه ديگر نعمتها محروم بوده ام.

پسری به نام امید!

kazzablanka — Fri, 08 Feb 2008 19:54:57 GMT

غرور،پشيماني،كهولت و ... پايان

زندگي نامه ام را كوتاه و مختصر در اين چهار كلمه بيان كرده ام.

دانستگي ديوانه ام كرده است؟

نه ديوانگي دانسته ام كرده است!

نترس.خودم را نخواهم كشت

تو فقط نگران غرور شكسته ات باش!

غرور اش را من شكستم؟

شايد.خوب يكي هم يك زمان غرور مرا شكسته بود!

اين اولين تصميم جدي من است در زندگي ...

اين آخرين تصميم جدي من است در زندگي ...

باز هم به رمز نوشتي اميد؟

اميد؟

هرگز به ياد ندارم كه او را ملاقات كرده باشم.

پايان ...

پایان یک طغیان (طغیان بر خویش)

kazzablanka — Mon, 04 Feb 2008 18:47:18 GMT

فرازيست بر دوردست ترين دوردست ها و نزديك ترين نزديك ها !

اميد؛ نابود شو .

پيش از آنكه بودن ات را آتش دانسته هاي سرايي ديگر سوزاند و سوزاند و سوزاند !

مرگ؛

هله اميد ؛

مباد كه در سياهي هاي خويشتن به مرگي كه – هرگاه سر رسيدنش – از دانسته هاي بشر پنهان است،در ميان سياهي ها جاودان گردي.

و اين آخرين خنده هاي مرموز است پيش از نا- بودن.

و ديگر مني وجود ندارد.

كه هرگز مني وجود نداشته است.

درختي را ديدم ،برف هاي انباشته از بازوانش مي تكيد و فرياد مي كشيد، مي رقصيد و لا اله الي الله گويان بودنش را انكار مي كرد.

مي ديدم اش،پس مي پنداشتم اش.

او نبود و ميگفت ؛ مپنداريدم.

عقابي بر بلنداي آسمان ،شانه بر شانهء خورشيد پرواز ميكرد.

اوج گرفت،آنقدر كه آتش خورشيد سوزاندنش و نيستش كرد.

خدا نبود كه مي بايد اثباتش مي كردم و يا انكار، اين منم كه اثبات شدنم كفر است و انكار شدنم آغاز راه رهايي.

سرگيجه دارم.جنگ است. در سرم بودن و نا بودن. اسم خود را به خاطر ندارم. سالهاست كه من مرده ام؟

گويي اصلاً نبوده ام.

تنها گاه سايه اي، سايه اي از خويش را ميبينم كه هنوز تقلاي بي فروغي دارد تا مرا به ياد آورد.

من در ميان بودن و نبودن ِ يك هيچ بزرگ به نام (( اميد . و)) از ميان رفته ام.

چنان پر شتاب و بي وقفه كه هرگز به ياد ندارم بوده باشم.

آيا هستم؟

يا اينكه توهم غليظ ردشدن سايه اي بوده است در ميان يك كل بي منتها،فراتر از اندازه گيري فراتر از چند بعد كودكانهء فيزيكي.

خود را يافته ام؟

خدا را يافته ام ؟

ميان بودن و نبودن

تاييد و انكار

نه كاملاً فيزيكي و نه حتي كاملاً متا فيزيكي

خدا را يافته ام.

خود را يافته ام

هرچه زيبايي و هرچه نازيباييست.

يافته ام كه نازيبا و زيبا،هيچ گاه وجود نداشته است.

جملگي چشمان من است كه هنوز به ديدن، بودن خويش را اثبات مي كرده است.

ديدني وجود ندارد؛ ونه شنيدني.

همه چيز من است و من همه چيز است.

نه مرزي و نه شكلي و نه ديواري؛

هيچ چيز نيست و همه چيز هست.

ديوار تا وقتي كه هست اين اتاق و آن اتاق معنا دارد.

وقتي كه ديواري نيست همه اش يك اتاق است.

سرآغاز حقيقت، سرآغاز نبودن است.

من و دنيا هيچ گاه جدا نبوده ايم. چون مني وجود نداشته است.

همه چيز،همه چيز بوده است.

خدا؛ بودني يكپارچه كه معنا دارد،هرچه كه جدا از او پنداشته ء بودن كند بي معنا خواهد بود.

فاصله اي نيست،خدا از رگ گردن نزديك تر است.

مائيم او و اوست ما.

چه ميپنداريد كه نپنداشتن آغاز حقيقت است.

چه هستيد كه نبودن آغاز بودن است.

من نه منم ! نه من منم ! نه تو تويي !

ميتوان مسيحي بود و عيسي شد.

ميتوان مسيحي بود و نيچه شد.

ميتوان مسلمان بود و هيچ نشد.

ميتوان مسلمان بود و هيچ شد.

اين هيچ كجا و آن هيچ كجا.

آن مسيحي كجا و اين مسيحي كجا؟

ميتوان محمد را درك كرد و حسين شد.ميتوان حسين را درك كرد و نيست شد.ميتوان نيست شد و همه چيز شد.

لا اله الي الله

و اين جمله كفر آميز ترين جمله است اگر دران خوب بنگري...

هنوز آنقدر هستم كه هيچ نيستم.

اي كاش هيچ نبودم تا همه چيز باشم.

افسوس كه حرف مرا نفهميديد...