زرتشت, پیامبری از کازابلانکا

غزال

kazzablanka — Sat, 10 Oct 2009 09:38:18 GMT

موج غریبی بود،جدالی که خصمانه می نمود و ندانستم --باختن درآن-- نقطهء سعادت من است.

ثانیه ای درنگ نداشت، به جنگ میخواند مرا، مدام و مداوم.

نا ((آخرین ذره های وجود داشتن ام)) را نابود کند.

و من دراین جدال سلاحی جز باختن نداشته ام، باختن آنچه که اینک فهمیده ام می باید باخت.

روزی غرور برداشتم و --- این راه ---- غرورم را شکست

روزی گام برداشتم و --- این راه --- پایم را شکست.

روزگاری دل بستم و --- این راه --- دلم را شکست

و امروز فریاد بودن سر دادم و این راه مرا شکست.

و به راستی که ابتدا درد داشت، آنچنانکه به کفر گویی هم افتادم.

و اینک دیگر منی باقی نیست؛ آنچه بین((من)) بود و (( او)) ؛ من بود؛ که قربانی اش کردم.

همانند آن خواب دوست داشتنی !

ابدیت یافته ام و دیگر جانی ندارم که درد کشد! و یا حضوری ندارم که ملالی کشد!

دوستت دارم، همچنان فروزان و سوزان و فزاینده. و هیچ گاه به این خوبی نبوده ام.

این یک دستور بود، باید برملا میکردم و زمانی هم نداشتم. می ترسیدم، حالم بد بود و خسته بودم. ولی همه چیز آنگونه پیش رفت که می بایستی!

و اینک خوبم، هیچ گاه اینقدر خوب نبوده ام.

من نیستم و هستم، هیچ نیستم و همه چیز هستم.

بخشی ازین دنیا بودم که وجود داشت و اینک که وجود ندارم همهء دنیایم.

به چشمان بی نظیر ات سوگند می خورم که هیچ گاه به این خوبی نبوده ام.

به آن ماه محدب و خاطره انگیز در میان صورت مهربانت، به آن دستان خنک و دلچسب ات و به آن نگاه جنون آمیزت سوگند می خورم که هیچ گاه به این خوبی نبوده ام...

به وجود پاکت ،آن وجود عاری از دروغ و کینه و به ترکیب دیوانه وار اجزای صورتت

و به این احساس عمیق و آکنده؛

که حقیقتا تو بودی تحقق آن رویای دوست داشتنی ،دران شب پر درد و پر تالم.

چشمانم را بسته ام و بر فراز زندگی پرواز میکنم ، نه اندوهی هست و نه بیماری.

کجا این من ام، همه ام و هیچ ام؛ با آسمان احساس همنوعی دارم و با باد خیال آمیزش،در هم آمیخته ایم من و خورشید.

و ابتدا اگرچه سوختم، اینک خورشیدم که سبک بال بر بلندای حیات پرواز میکنم.

و فروزانم ، در میان سینه ام شعله ها میسوزند و من اما به خاطره ای از لبخند تو همچنان مست ام و دیوانه.

آری حالم خوب است؛

زندگی سختی داشته ام، درد و تنهایی و بیماری و بی کسی و تفاوت!

چشمانت از چشمان غزال مست تر بود که اینگونه دیوانه ام ساخت.

چشمانت از چشمان غزال شیرین تر بود که اینگونه شیرین کامم ساخت.

در تمام روزهای تنهای ام و در تمام شب های سخت و طاقت فرسای دورهء آموزشی، با یاد چشمان تو خدا را در یاد آوردم، این شعر را زمزه کردم و لبخند بر لب آوردم.

آن عاشق دیوانه که این خمار مستی را ساخت

معشوق و شراب و می پرستی را ساخت

بی شک قدحی شراب نوشید و از آن

سرمست شد این جهان هستی را ساخت

هر کاری میکنی ، مرا از داشتن این احساس مافوق بشری منع نکن!

سپاس جناب

kazzablanka — Tue, 24 Feb 2009 18:09:18 GMT

گردونه ء بختم بسیار نیکو می چرخد تا خدایی چون تو دارم

در روزگاری که بندگان ات برای سپاس از بندگان حقیر دیگری صفحات روزنامه را سیاه میکنند،

چطور میتوانم به پاس اینهمه الطاف ات صفحهء سیاه وبلاگ خویش را سپید نکنم؟

بگذار هیچ کس نخواند،

بگذار تنها بین من ماند و تو

که تو در همه روز های سخت سربازی مرا حمایت کردی، بالاتر و قدرتمند تر از هر آشنایی که دیگران داشتند و من نداشتم!

که تو در حالی که تقسیمات بسیار نا عادلانه بود،پشتیبانم بودی، در روزی که همه گریان بودند و من نبودم.

خداوندا ! پروردگاری چون تو را قدر میشناسم و بس.

تو را سپاس .

تعطیلات

kazzablanka — Tue, 24 Feb 2009 16:13:24 GMT

ظاهراْ وقتش رسیده که تعطیل کنیم...

رویاهای کودکی ام

kazzablanka — Thu, 08 Jan 2009 16:08:18 GMT

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

آسمان امروز چه پر نیرنگ است؛چون هيمشه آبي.

چه صبح دل انگيز رغت باريست و چه روز زيباي نفرت انگيزي؟امروز چه پر تخاصم از خواب بيدار شده ام،روح سركش من غليانگر و بيتاب،طغيانگر و نا آرام،روح من امروز به جوش آمده است.

من خيال آرام زيستن،گويا،هيچ در سر نداشته ام.امروز بر خاسته ام تا جاي ديگري را به آشوب كشم.

روياي كودكي ام چه شد ؟

روزي بر لبهء پنجرهء اتاق تنهايي ها نشسته بودم و پاهايم را آويزان كرده بودم و تاب ميدادم،به دور دست ها خيره شده بودم،مرا صادقانه هواي پرواز بود و سوداي پريدن.پاهايم به خنكي ِ نسيمِ دلنواز بهار خشنود بود و ترس هيچ نداشت.

افق هاي شيرين و سرخابي مرا به فرياد ميخواند و من،بال گشوده تا دعوتشان اجابت كنم.

در گلو بغض پرواز بود و در بالهايم غوغاي مصمم پريدن.

من تا بدان قلهء رفيع تا فرودست هاي ناممكن،چندتايي به هم خوردن بال فاصله داشتم.

اشك شوق در چشمانم حلقه زده بود،سه دو ،آمادهء پرواز بودم،يك ...

مادر فرياد كشيد!كودك دلبندم؛مبادا پرواز كني،پرواز در توان تو نيست،اين شيوهء پرندگان است،بيا در آغوشم تا تورا از محبت مادري ام سيراب كنم.

آه اي كودك دوست داشتني ام تو هميشه براي من كودك خواهي ماند.

من نگاهي به آسمان كردم و بي توجه بال گشودم تا بروم،ولي ...

زمزمه اي در گوشم پيچيد،صداي آشناي يك معلم بود.

((عزيزان من،ما به همراه والدين دلسوزتان نخواهيم گذاشت پرواز كنيد،ولي اگر سگهاي مطيعي باشيد خواهيم گذاشت تا كارمند سادهء يك بانك باشيد .البته در شمال شهر !))

صداي خنده هاي آشناي يك پدر بزرگ بود : ((ها ها ها،اين ها همه در سن و سال كودكي چون تو طبيعيست.روزي تو هم بزرگ خواهي شد و ياد خواهي گرفت كه به جاي پرواز در آسمانهاي بلند در اعماق زمين همسري اختيار كني و برا من نتيجه هاي تپل و مپل بياوري.))

آري،جز به جز،صحنه به صحنه و مو به مو به خاطر دارم،اين روز مرگ آرزوهايم بود !من به لطف عشق بي منتهاي مادران،نصيحت هاي دلسوزانهء اساتيد و پوزخندهاي حكيمانهء هزاران پدر بزرگ روزي عاقبت بزرگ شدم.

اينك زندگي خوبي دارم! يك كار نفرت انگيز و پر درامد، چندتا كانال لعنتي تلويزيون،كه ميتوانم آزادانه يكي از آن ها را انتخاب كنم و چند كتاب كه جلدهاي زيبايي دارند و البته يك خانه كه مثل افكار خشك و هنجارهاي پوسيدهء اين جامعهء تهي بوي تعفن ميدهد.

آه اي خانوادهء هفتاد ميليوني ام،اي پدربزرگان حكيم و اي اساتيد دلسوز لعنتي،با من چه كرديد،بر سر روياهايم چه آمد؟از همهء شما متنفرم،شما بالهاي پرواز مرا شكستيد.

شب همه شب،روز پس از روز،زمزمه هاي بي هويت شما گوشهايم را آزرد.

ولي من ديگر خسته شده ام،ديگر گوشهايم هيچ نخواهند شنيد،امروز من پرواز ميكنم،به سوي همان افق هاي زيباي كودكي؛بي هيچ هراس.

شما عروسكهاي رقصان هنجارهاي باطل اجتماعي،حالم از همه تان به هم ميخورد.

من پرواز خواهم كرد ...

تهوع و رخوت از روح آرزوهايم خواهم زدود،من به بالهابم ايمان دارم.من رفتم تا پرواز،تا اوج،تا فراز قلهء زيباي آزادي.

اميد ۶ / ۲ / ۸۶

چه فرق میکند!

kazzablanka — Thu, 11 Dec 2008 12:39:18 GMT

فکر نمی کنم بین پشه و خفاش زیاد فرقی وجود داشته باشد.
آن یکی در تاریکی میاد و خون مارا میمکد!
این یکی در تاریکی میاد و خون مارا میمکد!
تفاوت این دو جمله فقط در ((این)) است و ((آن))!
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ای شاه بی خیال و مست

با توام

آیا

با من مسکین حواست هست؟

روزگاری دامنت گیرد آه این فقیران تهی دست.

تا کنون کنار کودکانت نیمه شب آشفته خفتستی؟

نه...نه...نه

تو بی غم و مستی

تا کنون حتی،برای تکه نانی پیش فرزندان خود شرمنده بودستی؟

نه...نه...نه

تو بی غم و مستی

کجا پای تا زانو در گل بودستی؟

کجا چشمان ات از بار گناهانت خجل بودست

شبانگه ناله دهقان پیری را که می گرید شنیدستی

نه...نه...نه

تو بی غم و مستی

ای شاه بی خیال و مست

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

بیا بنشین و با مردم مدارا کن

گره از کار این افتادگان وا کن

بترس از شعله های زیر خاکستر

بیا اندیشهء اندوه فردا کن

هزاران تاج سلطانی

دو صد تخت سلیمانی

فلک بستاند از دستت به آسانی

که این تخت بلند جم

نه بر شاهان سامانی وفا کرد و

نه بر پرویز ساسانی

که این رسم فلک باشد

نه شاهنشاه بشناسد نه روحانی

مباد آندم که چنگیزی به پا خیزد

کشاند آشیانت را به ویرانی

همای از خواندن این فتنه پروا کن

چرا عاقل کند کاری

که باز آرد پشیمانی

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پ.ن(۱) : شعرها از همای،خواننده گروه قابل تحسین مستان.

پ.ن(۲) : چه فرق میکند شاهنشاه یا ولایط متلغ فغیه!

پ.ن(۳) : یاد بهزاد گرامی باد که نبودنش همه رو نگران کرده!

دختر مغرور همسایه

kazzablanka — Tue, 02 Dec 2008 08:02:18 GMT

روزی عاقبت، تلافی خواهم کرد،

همهء بی محلی هایت را ، ای دختر مغرور همسایه

خدا را دیده ام.

خدا دختر همسایهء من است.

چشمانش رنگ روزهای خوب را دارد.

لبانش همرنگ احساسات کودکی ام است.

قدش به بلندای روزهای تابستان

و موهایش،

به بلندای شب یلدا.

روزی پنهانی او را دیدم، از پلکان آسمان پایین می آمد.

آرام به گوشه ای خزیدم،خوب نگاهش کردم،او مرا دید و لبخند زد،او مرا کشت.

ازآن روز بر زمین سرد میخوابم و هذیان میگویم.

ای خدا،ای دختر همسایه، باز هم مرا به بازی بگیر،

تا به سازت بر بلندای درختان برقصم.و مستانه فریاد کشم.

مرا برنجان، آنقدر که هق هق ِ گریه امکلاغ ها را به وجد آورد.

آنگاه به دل رحم آور و در آغوشم کش، تا در دامن ات آرام گیرم.

در خواب شبی،

دستانش را بوسیدم،گونه هایش را لمس کردم، مرا در آغوش گرفت و نوازشم کرد.

بوی خوش نارنج میداد و طعم گس انار

ترش بود و شیرین بود و تلخ بود. ولی شور نبود.

رویای دلفریب پرواز بود بر بلندای صحرای سرخ رنگ آرامش.

گریه کردم و او را خواستم،پشت به من کرد و رفت.

از هوش رفتم و نیست شدم.

آنگاه از دوردست ها بوسه ای برایم فرستاد که چون تیر در میان دو چشمم نشست و مرا کشت.

آخرین نفسم را کشیدم و نیست تر شدم.

آنگاه بر بالای نعشم نشست و اشک هایم را پاک کرد

دیگر فنا شدم

در گوش هایم آرام نجوا کرد، اینک مرا بخواه

اورا خواستم و دیری نپایید که سراپا او شدم.

از ابتدا هم او بودم تنهای تنها.

این زندگی توهم دیرپای بودنی بود و من هرگز نبوده ام.هرگز جدا نبوده ام.

آخر هیچ گاه من ازین خواب بر نشدم.

هنوز هم مجنونم و بیهوش

در خوابم و هرگز بیدار نشده ام.

ای دختر مغرور همسایه هنوز هم بیدار نشده ام.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

به گرد کعبه می گردی پریشان

که وی خود را در آنجا کرده پنهان

به گرد کعبه می گردی پریشان

که وی خود را در آنجا کرده پنهان

اگر در کعبه می گردد نمایان

پس بگرد تا بگردی... بگرد تا بگردی

بگرد تا بگردی... بگرد تا بگردی

در اینجا باده می نوشی

در آنجا خرقه می پوشی

چرا بیهوده می کوشی؟

در اینجا مردم آزاری

در آنجا از گنه عاری

نمی دانم چه پنداری؟!

در اینجا همدم و همسایه ات در رنج و بیماری

تو آنجا در پی یاری

چه پنداری؟ کجا وی از تو می خواهد چنین کاری؟

کجا وی از تو می خواهد چنین کاری؟

چه پیغامی که جز با یک زبان گفتن نمی داند؟!

چه پیغامی...

چه سلطانی که جز در خانه اش خفتن نمی داند؟!

چه سلطانی...

چه دیداری... چه دیداری...

که جز دینار و درهم از شما سفتن نمی داند؟!

چه دیداری... چه دیداری...

به دنبال چه می گردی؟... که حیرانی؟

که حیرانی...

خرد گم کرده ای شاید نمی دانی!

همای از جان خود سیری!

همای از جان خود سیری

که خاموشی نمی گیری!

که خاموشی نمی گیری

لبت را چون لبان فرخی دوزند

تو را در آتش اندیشه ات سوزند

هزاران فتنه انگیزند

تو را بر سر در میخانه آویزند

((شعر از همای خواننده گروه مستان))

مرآت

kazzablanka — Sat, 15 Nov 2008 14:04:18 GMT

نیک بنگر مرا ای شمایل دهشتناک تقدیر.

این پرچم من است. بر خلاف بخت سیاهم دیوانه وار سپید است.

نیک بنگر مرا ای ملعون

این بار حقیقتا گریه می کنم.

گریه ام گرفته است.

صدای باد از میان خیالم می آید.همه آرزوهایم میروند.نرم و آرام.

و من آرام و بی هیچ نزاعی تنها چون کودک بی مادری عروسک آرمانم را در آغوش گرفته ام و می گریم.

فردا !شاید بازیافتمتان ای رویا های دیرین ام.

امروز خسته ام

میخواهم بخوابم.

فردا شاید.

شاید این همه دشواری از کالبد تیره و ناصافم آینه ای ساخت که در آن حقیقت را دیدم.

مرآة صاف و بی هجو ِ آزادی.

شاید هم پرواز.پرواز بلند وارستگی.

شاید هم ماسه های روان کویر،که به نوازش باد موج می یابند.

شاید هم خدا را دیدم.همانکه میگویند مهربان است.

روزی عاقبت؟!

اینک این عصیان پر خروش من بر آرامش کاغذ است.

نوشتن من گناه است.

گناه بر زبان آوردن آزادی!

نامی که روزهاست نشنیده ام.

زنده باد آزادی.

آزادی از بند من.

زنده باد پرواز.سبک و بی دغدغه.

و بدرود.

ای قافیهء نا تمام جاودانگی.

تو را بدرود

بارناواک

kazzablanka — Thu, 23 Oct 2008 17:56:46 GMT

دلم گرفته بود،می پنداشتم همه آدمها جز به یک هدف خلق نشده اند.

و آن اینکه به زندگی ام بیایند و من آنها را غرق انرژی کنم و لبریز اعتماد به نفس،آنها هم با پرنده ای غیر از من پرواز کنند و بروند.پس از آنکه خوب تغذیه شدند.

خود را بیشتر از آنکه انسان یابم وسیله ای میپنداشتم،و شاید تخته سنگی صاف بر فراز قله کوهی که هرآنکه میخواست پرواز بیاموزد ابتدا قدمهایش را بر شانه های من میگذارد از روی دستانم پرتگاه عظیم پیش پایش را می نگریست و در امنیت خاطری که تکیه زدن بر استحکام من برایش ایجاد میکرد ذره ذره پرواز می آموخت و آن لحظه که آموخت دیگر حتی لحظه ای درنگ نکند.

با اولین پرنده ای که صدایش کرد فرار کند و برود.پرواز کند و ...

آنقدر اینگونه فکر کردم که به راستی دلم به سختی همان تخته سنگ شد ولی نه به آن صافی که هیچ کرکسی بتواند بر فرازم بایستد.

تخته سنگی شدم تیز و تلخ.

دیگر گرگ بودم،پرندگان جوان را با آرزوی پرواز فریب میدادم تا بر بلندای من آرام گیرند ولی قبل ازاینکه پرواز را یاد بگیرند آنها را پرتاب میکردم .در حوض اندوه و حماقت!

غروب بودم ،ترسناک بودم و تهوع برانگیز

و اینک فهمیده ام!

یک تختهء صاف و احمق بودن همانقدر اشتباه است که یک سنگ تیز و بیرحم بودن.

راز نا آرام بودن ام در کوه بودن و در سنگ بودن بود.

اشتباه میکردم.من هم باید پرواز می کردم.خودخاه و حتی مغرور،بی آنکه اسیر پا بستهء این زمین باشم.

پرواز... پرواز... پرواز...

از آن روز بی آنکه به هیچ چیز فکر کنم،هیچ هنجاری و هیچ بندی و هیچ تعلقی.

تنها آزادانه پرواز کردم.

بر بام خانه هایی نشستم ولی اسیر نشدم.من هم مثل همه پرندگان پرواز کردم.

اگرچه هنوز جفت هم پرواز خود را نیافته ام ولی سینه ام روز به روز به آن نزدیک تر میشود و هرچه نزدیک تر آماده تر.

و من روز به روز شادتر و آرام تر و بلند پروازتر در آسمان خدا پرواز می کنم که معبود حقیقی اوست و معشوق پاینده اوست.

و اوست سزاوار دوست داشتن و اوست دوست داشتنی ترین.

ای همبازی ای آشنا

تو هم پرواز کن و پر بکش

شاد باش و بی خیال

به ذره ای ازین خاک دل نبند

این خاک و ادمهایش

که اینجا سرای گذراست

وهر تعلقی در آن محکوم به جدایی و اندوه.

جوک

kazzablanka — Thu, 25 Sep 2008 21:21:18 GMT

زندگی لطیفه ایست بسیار بسیار بی نمک!

اگر به آن اخم کنی بانمک نمیشود

و حتی جدی هم نمی شود

پس لااقل به آن بخند.

زورکی خندیدن به جوک های بی نمک هم عالمی دارد!

((حضرت استاد امید))

انسان طاغی

kazzablanka — Sat, 13 Sep 2008 10:31:48 GMT

باد می آید

من از نوازش نقدش اگرچه سر مستم

و اما

غافلم؛ از آنکه رندانه جوانی ام با خود می برد

اگرچه نسیه !

آنچه شادی بخش روح من است

تنها مهتاب است

نقش سیمای خدا بر پارگی ِ آسمان

که گاه هست و گاه نیست

و تنها امیدم

ذوق نواختن گیتاری

که گاه می آید و گاه نمی آید

یا نوشتن خاطره ای

که هیچ کس نمیخواند اش

یا ستودن خدایی که

هیچم پاسخ نمی دهد

اینهاست الهامات امید بخش من

که گاه هست و گاه نیست

آنوقت

تو

ای دخترک معصوم کوچه پشتی

لبخند از من میخواهی ؟

آری چشمانم دیگر برق نمی زند

همه چیز ‌

گاه هست و گاه نیست

جز اندوه

که همیشه هست

در بطن یکایک امیدهای میرای زود گذر ام

وحتی

در پشت لبخندهای مهمل بی اساس ام

که از ترس فراموش شدن لبخند

گاه بر لب هایم می نشیند

و گاه حتی مجالی برای به ظهور رسیدن نمی یابد

جایی در میان صوت لرزان ترانه هایم

از ظهور پشیمان می شود

و زود چون چراغ اتاقم

خاموش می شود

هر بار پساپس هر خنده

شیطانِ غم انگیز درونم می گوید :

ای زخم مهلکِ آفرینش

این آخرین لبخندت چه کوتاه بود

برو باز هم خدا پرست باش

و من

اگرچه ازین آخرین وسوسه ها

نا شنوا عبور میکنم

از تلخیِ ِ این اشارت ترس آور

هر ثانیه تلخ تر میشوم

و گامی به سوی خود باختگی نزدیک تر

و ای خدا

اگر اینک به دادم نرسی

باز هم

امید ِ نا امید من

انسانی طاغی خواهد بود

انسان طاغی