نیک بنگر مرا ای شمایل دهشتناک تقدیر.

این پرچم من است. بر خلاف بخت سیاهم دیوانه وار سپید است.

نیک بنگر مرا ای ملعون

این بار حقیقتا گریه می کنم.

گریه ام گرفته است.

صدای باد از میان خیالم می آید.همه آرزوهایم میروند.نرم و آرام.

و من آرام و بی هیچ نزاعی تنها چون کودک بی مادری عروسک آرمانم را در آغوش گرفته ام و می گریم.

فردا !شاید بازیافتمتان ای رویا های دیرین ام.

امروز خسته ام

میخواهم بخوابم.

فردا شاید.

شاید این همه دشواری از کالبد تیره و ناصافم آینه ای ساخت که در آن حقیقت را دیدم.

مرآة صاف و بی هجو  ِ آزادی.

شاید هم پرواز.پرواز بلند وارستگی.

شاید هم ماسه های روان کویر،که به نوازش باد موج می یابند.

شاید هم خدا را دیدم.همانکه میگویند مهربان است.

روزی عاقبت؟!

اینک این عصیان پر خروش من بر آرامش کاغذ است.

نوشتن من گناه است.

گناه بر زبان آوردن آزادی!

نامی که روزهاست نشنیده ام.

زنده باد آزادی.

آزادی از بند من.

زنده باد پرواز.سبک و بی دغدغه.

و بدرود.

ای قافیهء نا تمام جاودانگی.

تو را بدرود

و آن اینکه به زندگی ام بیایند و من آنها را غرق انرژی کنم و لبریز اعتماد به نفس،آنها هم با پرنده ای غیر از من پرواز کنند و بروند.پس از آنکه خوب تغذیه شدند.

خود را بیشتر از آنکه انسان یابم وسیله ای میپنداشتم،و شاید تخته سنگی صاف بر فراز قله کوهی که هرآنکه میخواست پرواز بیاموزد ابتدا قدمهایش را بر شانه های من میگذارد از روی دستانم پرتگاه عظیم پیش پایش را می نگریست و در امنیت خاطری که تکیه زدن بر استحکام من برایش ایجاد میکرد ذره ذره پرواز می آموخت و آن لحظه که آموخت دیگر حتی لحظه ای درنگ نکند.

با اولین پرنده ای که صدایش کرد فرار کند و برود.پرواز کند و ...

آنقدر اینگونه فکر کردم که به راستی دلم به سختی همان تخته سنگ شد ولی نه به آن صافی که هیچ کرکسی بتواند بر فرازم بایستد.

تخته سنگی شدم تیز و تلخ.

دیگر گرگ بودم،پرندگان جوان را با آرزوی پرواز فریب میدادم تا بر بلندای من آرام گیرند ولی قبل ازاینکه پرواز را یاد بگیرند آنها را پرتاب میکردم .در حوض اندوه و حماقت!

غروب بودم ،ترسناک بودم و تهوع برانگیز

و اینک فهمیده ام!

یک تختهء صاف و احمق بودن همانقدر اشتباه است که یک سنگ تیز و بیرحم بودن.

راز نا آرام بودن ام در کوه بودن و در سنگ بودن بود.

اشتباه میکردم.من هم باید پرواز می کردم.خودخاه و حتی مغرور،بی آنکه اسیر پا بستهء این زمین باشم.

پرواز... پرواز... پرواز...

از آن روز بی آنکه به هیچ چیز فکر کنم،هیچ هنجاری و هیچ بندی و هیچ تعلقی.

تنها آزادانه پرواز کردم.

بر بام خانه هایی نشستم ولی اسیر نشدم.من هم مثل همه پرندگان پرواز کردم.

اگرچه هنوز جفت هم پرواز خود را نیافته ام ولی سینه ام روز به روز به آن نزدیک تر میشود و هرچه نزدیک تر آماده تر.

و من روز به روز شادتر و آرام تر و بلند پروازتر در آسمان خدا پرواز می کنم که معبود حقیقی اوست و معشوق پاینده اوست.

و اوست سزاوار دوست داشتن و اوست دوست داشتنی ترین.

ای همبازی ای آشنا

تو هم پرواز کن و پر بکش

شاد باش و بی خیال

به ذره ای ازین خاک دل نبند

این خاک و ادمهایش

که اینجا سرای گذراست

وهر تعلقی در آن محکوم به جدایی و اندوه.