در روزگاری که بندگان ات برای سپاس از بندگان حقیر دیگری صفحات روزنامه را سیاه میکنند،

چطور میتوانم به پاس اینهمه الطاف ات صفحهء سیاه وبلاگ خویش را سپید نکنم؟

بگذار هیچ کس نخواند،

بگذار تنها بین من ماند و تو

که تو در همه روز های سخت سربازی مرا حمایت کردی، بالاتر و قدرتمند تر از هر آشنایی که دیگران داشتند و من نداشتم!

که تو در حالی که تقسیمات بسیار نا عادلانه بود،پشتیبانم بودی، در روزی که همه گریان بودند و من نبودم.

خداوندا ! پروردگاری چون تو را قدر میشناسم و بس.

تو را سپاس .